Hond in de spotlight!
Emco
Hallo iedereen!
Ik ben Emco, geboren op 21 januari 2005 te Theux. Ik was het verjaardagsgeschenk voor mijn bazinneke haar 26ste verjaardag. Als pup liep ik al rond in de sneeuw. Elk jaar kijk ik uit naar die enkele dagen dat ik rond kan dollen in een mooi wit tapijt! Hoe kouder, hoe liever is mijn motto. Ja, ik ben een stoere vent hoor; daarom heb ik de naam ‘grote beer’ gekregen van mijn baasjes. Misschien zelfs wel een ijsbeer!??
Verder ben ik zot van pluchen beesten en dan vooral van konijntjes. Maar dat heeft dan weer te maken met mijn andere passie: jagen! Mijn jachtinstinct is gewoon sterker dan mezelf. Pas op, ik heb nog nooit iets gevangen zunne. Behalve dan een egel die zijn winterslaap hield maar dat telde volgens mijn mama niet mee. Pfff, moeilijke mensen allemaal!
Sinds ik canicross, loop ik niet meer veel los. Enkel als er veel honden mee zijn mag ik nog eens los omdat ik dan bij de groep blijf. Af en toe kan ik mij echter toch niet bedwingen en ga dan, als niemand het ziet, er vlug vandoor. Toch zaaaalig zo rennen door de velden!
Maar begrijp mij niet verkeerd, canicrossen vind ik ook super! Bijna 3 jaar geleden zijn we eraan begonnen: mama en ik, samen start-to-run. En het ging altijd maar vlotter en vlotter. Man, wat doe ik dat graag. Soms té graag zeggen ze maar dat zijn die moeilijke mensen weer! Anyway, na een tijdje mocht ik ook met papa crossen maar die ging wel een pak sneller dan dat ik gewend was. We hebben dan maar gezamenlijk (vooral op aandringen van mij) beslist om een tweede Weimaraner in huis te halen. Gunar mag nu met papa alle snelheidsrecords breken. Ondertussen is ook Feliz bij ons komen wonen zodat ik zeker ben dat ik het rustiger aan kan doen.
Tja, wat kan ik zeggen? Ik ben nu eenmaal een mama’s kindje, voor haar werk ik net ietske meer! 2 handen op 1 buik. Of is dat dan 2 poten en 1 hand op 1 buik??? Als geschenk voor haar 30ste verjaardag, heb ik ons een eerste overwinning geschonken op de cross te Esneux. Een charmeur weet zijn dagen te kiezen natuurlijk. Ik zou mij nu geen leven meer kunnen voorstellen zonder canicross en alle vriendjes/vriendinnekes die daarbij horen. Zoals mijn eerste maten op de cross: Racing Ralf en Eros! En ook de meisjes van Elke vallen in mijn gratie en ik bedoel dan vooral Loys. Die mag zelfs het suikerbrood onder mijn snuit wegpakken! Maar ook al de andere hondjes van groen en ver daarbuiten, zou ik niet meer kunnen missen. Ik hoop dan ook dat we samen nog heel veel mogen crossen! Tot de volgende dus?? Dikke poot, Emco
PS: Papa, nog eens sorry voor dat accidentje…Zoals ik al aanhaalde: mijn jachtinstinct is sterker dan mezelf. Kan je het mij vergeven? Grote lik van Emcoligno.
