Hond in de spotlight!

Doka

Dit is het levensverhaal van de knappe Mechelaar Doka en zijn baasje Marc.
Doka is geboren op 13/1/2004 en komt uit een nest van 6 pups, waarvan twee reuen en vier teven. Eigenlijk wilde ik geen mechelaar omdat deze te nerveus zijn. Ik ben al zo nerveus en dan nog zo een hond er bij, wat moet dat worden? Je geeft het toch voor een stuk door aan je hond. Zelf zei ik tegen mijn vrouw Klaartje dat ze niet mocht toestaan dat ik een mechelaar zou kopen. Maar omdat mannen koppig kunnen zijn heb ik het toch gedaan en ik heb er nog geen minuut spijt van gehad. Alhoewel ik heel eerlijk moet zijn dat ik er in het begin geen band mee had, het klikte gewoon niet tussen ons. Ik zat na meer dan tien jaar nog altijd met mijn gedachten bij Usly, mijn allereerste hond, een rotweiler teef. Jongens, wat een hond en schatje dat was kun je echt niet geloven! Ze luisterde nog beter dan Doka. Ik kan nu nog moeilijk over haar praten, ze is veel te vroeg van mij gestorven. Ze was amper 1.5 jaar toen ze ziek werd door 2 niet functionerende nieren zodat ze zichzelf vergiftigde.
Doka komt van dezelfde kweker als Fates, hij heeft enkel andere ouders. Ze zijn ook van de Haantjeshoek maar Doka kreeg de naam "DOKA VAN 't WATERKASTEEL". Hij is er gekomen na aandringen van een club waar ik les gaf en waar ze mij vertelden dat ik beter terug een hond zou aanschaffen daar ik er goed mee overweg kon. En heb dat, na rijp beraad met vrouwke, dan ook maar gedaan en zo is Doka in ons leven gekomen. Ook moet ik eerlijk zeggen dat het tussen Doka en mezelf in het begin niet goed klikte. Ik kreeg er geen band mee. Ook Leen zag dat en vertelde mij dat ik het over een andere boeg moest gooien. Ik denk dat ik te streng was en te veeleisend was. En ja, dat klopte ook wel maar heb gelukkig geluisterd naar haar en het helemaal anders aangepakt. Kijk nu eens wat een schatje ik nu heb! DANK JE LEEN!

We hebben school gelopen en alle klasjes goed doorstaan met heel mooie punten bij de overgangsproeven. Dan hebben we ons klaar gestoomd voor het grotere werk: de gehoorzaamheidswedstrijden. Dit heb ik altijd heel graag gedaan tot op het moment dat ik er genoeg van kreeg omwille van de hypocrisie onder de wedstrijdspelers. Tegelijkertijd vlotte het in de club waar ik les gaf niet zo goed meer. Ik had een ander idee om met mensen om te gaan en daar hadden sommigen het wat moeilijk mee. Toen ben ik beginnen te lopen en de eerste stratenloop was een feit. Op een gegeven moment zei ik dit tegen Leen en zij zei dat ze aan canicross ging doen. Ik dacht: "Wat vertel jij daar nu?". Daar had ik in de verste verte nog niet van gehoord. Ze vroeg of ik niet eens mee wilde gaan naar een wedstrijd en zo is alles begonnen. Ik ging mee naar Poeke waar ik nog twaalfde werd op de canicross in een tijd van 21.18 min met een snelheid van 14.085 km/u en dat op een afstand van 5 km. Op de canirun werd ik 19de en liep de 2600 m in 11.18 min met een snelheid van 13.805 km/u. Ik woog toen nog ongeveer dik 80 kg. En Doka liep nog zo schoon naast mij dat ik de rekker mooi vast moest houden of ik zou er zo over gevallen zijn. Nu, een dik jaar later, weeg ik nog ongeveer 69 kg en loop toch wat sneller. Dit jaar liep ik ook te Poeke, op een afstand van 2990 m, en deed 09.01 min over en liep een gemiddelde van 19.896 km/u. Zo zie je maar wat een hond met je kan aanrichten hé. Hij heeft mij echt doen inzien dat ik het kon als ik er maar voor vocht en geloof mij, dat heb ik gedaan met de gekende resultaten. Nu moet ik er wel heel eerlijk bij vertellen dat het zonder CANICROSSTEAM HAGELAND nooit zou gelukt zijn. Waarvoor mijn oprechte dank. Doka is inmiddels Vlaams Kampioen en Belgisch Kampioen.

Doka heeft er ook voor gezorgd dat de hond van Klaartje, die heel agressief was naar andere honden omdat hij twee keer aangevallen is geweest, het goed kon vinden met hem, enkel het eten samen is nooit goed gekomen. Hij heeft spijtig genoeg zijn vriendje na ongeveer 1,5 jaar moeten afgeven. Loebeke was onder tussen 12 jaar geworden. Doka is een heel lieve en speelse hond. Hij ravot graag met zijn vriendjes van groen op wandelingen en tijdens de canicross wedstrijden. Hij voelt zich ook lekker in het water ondanks hij zeker geen waterrat is. Hij voelt graag nog de bodem onder de pootjes. Doka heeft voor mij al heel wat gepresteerd maar dat hoef ik jullie zeker niet uit te leggen hé? Voor mij is hij de liefste race-machine die er is.

DOKA en MARC